Brillemans

Terwijl ik dit schrijf, plakt mijn linkeroog dicht van de etter. Sorry voor dit wansmakelijke beeld, maar het voelt even erg als het klinkt, en misschien helpt het als ik het met iemand kan delen. Benoit is mijn “kijk eens naar mijn oog” gejammer namelijk al wat beu, vrees ik.

Gisteren begon het ineens, dat plakken, gecombineerd met een irritante jeuk. Geen idee waar het vandaan komt, ik probeer mij wat in te houden met googelen, maar zowel de oorzaken als de gevolgen lijken mij nogal mee te vallen. Ik maak mij alleen zorgen over mijn lenzen.

Een jaar of 10 geleden ruilde ik mijn bril voor lenzen, en amai, dat was een verademing. Eindelijk kunnen zien waar je loopt in het zwembad, geen aangedampte glazen meer, gedaan met het constante gevoel dat je bril afzakt . Ik ontwikkelde nog net geen tic nerveux. De opticien benadrukte dat ik zéker voldoende moest afwisselen, maar eerlijk gezegd: lenzen zijn zo veel comfortabeler dan een bril. Het zou dus kunnen dat ik die raad niet zo strikt opvolgde.

Toen Noah geboren werd schafte ik mij wel een nieuwe bril aan, die ik dan wat vaker – zij het alleen thuis – droeg, want als je om de 2 uur moet opstaan is het nogal een gedoe om telkens lenzen in je ogen te proppen.

Maar nu zit ik hier dus, met mijn etteroog. Te denken aan het feit dat ik nu op zijn minst een week (of langer? Hopelijk niet langer) op mijn bril aangewezen ben. Niet-brillendragers vinden mij nu wellicht een aansteller, maar geloof mij; als je 15 jaar lang elke dag, de hele dag, een bril gedragen hebt, is de fun er wel van af. Sorry fashionista’s, maar ik zie een bril niet als een modeaccessoire, en mijn ogen zijn helaas zo slecht dat ik ook niet kan kiezen wanneer ik hem wel of niet opzet. Zonder lenzen of bril zie ik zo slecht dat ik mijn eigen spiegelbeeld niet zou herkennen.

Mijn bril. Tegenwoordig heb ik een redelijk neutraal, blauw exemplaar, weliswaar met altijd aanwezige babyvingerafdrukken op de glazen. Mijn allereerste bril was er eentje van Samson en Gert. Ja, dat bestaat. Ik was toen 5 jaar, voor de duidelijkheid. Ik was een voorzichtig kind en mijn liefde voor Samson was groot, de opticien prees mij altijd omdat ik zo goed voor mijn bril zorgde.  Samson werd opgevolgd door een iets bescheidener maar toch kleurrijk model, daarna kwamen nog blauw en rood, ik weet de volgorde niet meer exact. Feit is dat zo’n bril wel redelijk bepalend is voor je uiterlijk. Die Samsonbril had zo’n grote ronde glazen dat je mijn gezicht bijna niet meer zag.

Wellicht lachen we binnen 20 jaar ook om onze kapsels en kleren van nu, maar als het van mij afhangt zal het toch niet met mijn bril zijn. Misschien met mijn etteroog, dat wel.