Geheim

Weet je wat ik echt moeilijk vind? Een geheim bewaren. Geen paniek voor mensen die mij al eens iets toevertrouwden, ik bedoel niet dat ik het niet kan, ik vind het gewoon echt moeilijk. En niet leuk eigenlijk. Of het nu iets heel droevigs of juist iets spectaculairs is, ik voel altijd de drang om het te delen.

Gelukkig kan Benoit wel goed zwijgen, dus is hij al een goeie 9 jaar degene die trouw en geduldig naar al mijn interessante (en ok, soms minder interessante) verhalen luistert, of tenminste doet alsof. Mijn drang om ze aan anderen door te vertellen wordt er in ieder geval een stuk minder door, dus het werkt.

Wat dan weer niet helpt is mijn gezicht. Echt. Wanneer een gesprek ook maar in de richting van iets gaat dat ik eigenlijk niet mag zeggen, floept er volgens mij zo’n grote lichtreclame op mijn voorhoofd aan, met “IK HEB EEN GEHEIM EN IK GA HET NIET VERKLAPPEN. OF TOCH. STOP MET ZO NAAR MIJ TE KIJKEN.”.

Volgens mij ligt het aan mijn vader. Wanneer ik als kind iets stouts gedaan had en het in alle toonaarden ontkende, zei hij “kijk eens in mijn ogen”, waarna ik natuurlijk keihard door de mand viel. Sindsdien denk ik dat iedereen mijn gedachten kan lezen. Ik heb dankzij hem ook lang gedacht dat mijn ogen vierkant zouden worden van te veel tv-kijken, maar daar ben ik intussen over.

Waar wil je nu in godsnaam naartoe met dit verhaal? Ik hoor het jullie denken (ja, ik kan zelf ook gedachten lezen). Wel…

Ik heb een geheim. Al zeker 2 maanden. Een gigantisch geheim dat ik zo graag wou vertellen, maar het mocht nog niet. En nu wel. Eindelijk.

Spannend hé?

Ok. Hier is het dan: ik ben zwanger! Al een goeie 14 weken, een eeuwigheid dus voor iemand met nul talent om een geheim te bewaren. En ja, we weten wat het wordt, maar om mijzelf (en jullie) nog wat langer te kwellen gaan we dat vooral níet verklappen. Wordt vervolgd eind maart.