Vakantie

Vandaag bedacht ik dat ik echt uitkijk naar een paar dagen verlof. Toen besefte ik dat ik nog maar 3 weken terug aan het werk ben, en ook wel – nog het ergste – dat ik helemaal geen verlofdagen meer over heb. Niet dat ik mijn nieuwe job al beu ben hoor, geen paniek. Ik denk dat het aan de start van het nieuwe schooljaar ligt.

Nadat ik Noah vanmorgen naar school bracht overviel mij een gevoel van rust. Ok, wel een redelijk tijdelijk gevoel, want 10 minuten later was ik op mijn werk, maar het was er toch  heel even. Ik was blij om onze vertrouwde routine weer te kunnen opnemen, na 2 maanden van hier naar daar rijden voor kampjes en opvang, van stressen over wat er nu weer mee moest in die rugzak en last-minute zoektochten naar witte t-shirts. Ah ja, want bij kampjes horen knutselactiviteiten met witte t-shirts, en die heeft ieder normaal gezin uiteraard met hopen liggen. Gelukkig waren er nog ouders zoals wij, zo bleek ’s avonds aan de kassa van de Zeeman, 5 minuten voor sluitingstijd.

Hoewel ik vroeger altijd stress had op de avond voor de eerste schooldag, was die nu volledig afwezig. Alles lag klaar, zelfs het fluohesje had ik binnen de 5 minuten teruggevonden, we waren er gewoon vol-le-dig klaar voor. Nog snel even iedereen in bad voor het slapen gaan, want je wil natuurlijk niet dat die nieuwe juf denkt dat je een vuil kind hebt. Al zal ze daar na hooguit 1 speeltijd waarschijnlijk toch wel achter komen.

Snel in bad. Haha. Die zag iedereen al komen. Behalve ik dus. Voor de anekdote moeten we even terug naar vorige week. Toen ging Noah naar de vakantie-opvang (géén witte t-shirten nodig gehad daar, pluspuntje!) en leerde hij over piraten. Zo kwam hij op een dag thuis met een ooglapje, en wil sindsdien ook dolgraag een gouden tand en een haak. Die laatste 2 besloten we nog wat uit te stellen tot hij oud genoeg is om zelf zo’n drastische beslissingen te nemen, maar het ooglapje werd een vast accessoire. Zo ook gisteravond, toen beide heren in bad moesten. Wij – ja Benoit, ik stel je hierbij mede verantwoordelijk – zagen er geen graten in dat onze piraat zijn ooglapje aanhield. Tot we ineens zwart zagen. Zwarte strepen diagonaal over zijn gezicht. De rekker waarmee het ooglapje gemaakt was bleek opeens niet meer zwart, maar lichtpaars te zijn.

Het vervolg ging ongeveer zo: zwarte verf/stift/geen idee wat het in godsnaam was, blijkt veel makkelijker uit een rekker te wassen dan uit een kindergezichtje. De piraat in kwestie had uiteraard ook géén zin om mee te werken waardoor de badkamer in complete chaos eindigde met als soundtrack een snikkende “maar ik wil vuiihuuiil zijn”.

Ik kan er gelukkig al bij zeggen dat alles uiteindelijk goed kwam. Ik bracht Noah vanmorgen zonder strepen en zonder snikken naar zijn klasje. We zien het zitten, die 2^e kleuterklas.

En dan ook nog wat vakantie graag, als het kan.