Handig

Als er 1 eigenschap is die ik al van in mijn kleutertijd bezit en die nog steeds even aanwezig is, is het wel mijn onhandigheid (koppigheid zullen we maar op de 2^e plaats zetten). Knutselwerkjes waren nooit aan mij besteed, servies valt spontaan in scherven als ik er nog maar naar kijk. Vraag mij niet om koffie te zetten, want ik maak gegarandeerd de machine kapot. Onlangs, op het grootouderfeest slaagde ik er zelfs in het deksel van een koffiekan te saboteren toen ik eens wou checken wat er juist in zat. Goed dat ik zelf geen koffie drink.

Toen ik onlangs mee ging zwemmen met Noahs klasje had ik dan ook de nodige stress. 20 kleuters veilig in het zwembad en terug krijgen, liefst voltallig en met de juiste kleren aan, voor sommigen een leuk tripje, voor mij toch een serieuze uitdaging. Ik besliste om met Benoits auto te rijden, dan moest ik Miro’s babystoeltje niet uithalen – kwestie van de risico’s te beperken.

De juf wees mij 3 lieve kleutertjes (waaronder Noah) aan die met mij zouden meerijden. Ik onderdrukte mijn rampscenario-gedachten en leidde mijn passagiers naar de auto. Voorbeeldig stapten ze alle 3 in, ik klikte ze vast, alle zwemrugzakjes waren mee, we konden vertrekken. Ik bedacht dat al die stress toch nergens voor nodig was geweest, als dit al zo vlot ging zou de rest wel volgen. De kindjes waren vrolijk, Noah wat uitgelaten. Na een verhaal over onze ‘rare’ auto (die van Benoit dus) was hij net begonnen aan een uitleg over onze poes die gestorven is. Meer dan een jaar geleden hoor, maar goed, blijkbaar zijn dat onderwerpen die populair zijn bij 3-jarigen.

Bij het instappen wou ik mijn sleutel van het dak nemen, tot ik besefte dat die daar niet lag. Ik leg mijn autosleutel altijd op het dak wanneer ik de kindjes vastmaak, maar nu was hij op 1 of andere manier verdwenen. Geen paniek dacht ik, ik had hem net nog, hij kon niet ver zijn. De kindjes (nog steeds vooral Noah eigenlijk) kwebbelden verder en hadden niks in de gaten. Bij mij brak toch wat angstzweet uit wanneer ook een zoektocht in mijn handtas, op de grond en in mijn broekzakken niks opleverde. Intussen waren alle andere mama’s en de juf al vertrokken. Daar stond ik dan, 3 opgetogen kleuters in mijn auto en geen idee wat ik moest doen. Ik besloot ze 1 voor 1 weer te laten uitstappen en instappen, zodat ik kon checken of de sleutel bij hen lag. Hilariteit alom wanneer ik vertelde wat er aan de hand was. “Mijn mama is haar sleutel kwijt – waaahahaha” – leuk dat zij er toch de humor van inzagen.

Toen  ik de laatste kleuter terug op zijn plaats zette, ging er bij mij ineens een lampje branden. Benoits auto – de rare auto zoals Noah altijd zegt –  is er eentje van het jaar 1999. Zo 1 waar je de sleutel nog echt in het slot van de deur moet stoppen om hem open te maken. 3 keer raden waar mijn sleutel was…

Gelukkig kan ik er bij vertellen dat de rest van het zwembadavontuur écht vlot verliep en dat iedereen – ikzelf inbegrepen – veilig en tevreden terug thuis kwam.